İçimdeki gurbetten yine içimdeki bir hasrete yolculuk (12)

Buraya gelince elbette gözüm sağ taraf da bulunan bahçeye kayacak. Bahçenin hemen yol tarafına yakın köşesinde olması gereken,?Leyleğin yuvası bulunan? söğüt ağacını arasa da yerinde göremeyecek gözlerim. Alsana içinden yine kopan fırtınalar çocukluk anı ve hasretleri?

Mahallenin Hatın (Üngör) bacısı olan ve o günün hatırı sayılan büyüğüne ait olan bu bahçede, bizim bu ismi Yeni olan Eski mahallede, çocukluğunu geçiren, bu günün orta yaş üzerindeki dün ki çocukları ve onlardan önce ve sonra bu mahallede yaşamış insanları için sayısız hatıralar barındırmaktadır.

Şu anda bu bahçenin içine dalıp, dün ki geçtiğim, yürüdüğüm güzergâhın da, rahatça yürüyemeyeceğimi düşündüğüm için? En iyisi bu istek ve arzumu başka bir zamana ertelemeliyim.(Oysa şu anda bahçenin içine girsem yürüsem gitsem; ne beni gören olur, nede buradan nereye gittiğimi soran biri ile karşılaşırım. Buna rağmen, en iyisi ben bunu isteğimi başka zamana bırakayım!)

Hatta bunu da nasıl yapacağımı çok iyi biliyorum. Allah izin verirse elbette bu zaman,? bahar ayı olmalı.? O günde uygun olan bir gün, Yeni Mahalle Camiine öğle namazında gelerek öyle namazımı burada kılayım.

Namazda muhtemelen karşılaşma ihtimalim olan; H.Mahmut´a veya olur ya şu anda Kangalda yaşamayan ve Sivas´ta yaşayan kardeşi Orhan la yapacağım hoşbeşten sonra onlardan hangisini bulmuşsam, ona hadi gel çarşıya,? sizin şu bahçe içerisindeki yoldan gidelim? diyeyim.

Onlar ne için oradan gitmek istediğimi bilmeseler de, bir anlam vermeseler de, her halde öyle zannediyorum ki,?itirazda etmezler.?O an oradan gitmelerine mani olan durumları da ?her hangi bir işleri, olmak gibi-yoksa bu iş tamam demektir.

Bu durumda mecburen caminin karşısındaki şu anda katlı betonarme yapılarının yanından geçip, arkasına dönerek, benim bugün arzu ettiğim güzergâhtan eski mezbahaya doğru yürümeye başlaya biliriz.

Gerçi imkân olsa ben bu yürüme işine eski evlerinin yola bakan bahçe kapısı ile giriş yapmak istedim. Ama bugün yerinde olmayan o kapıyı nerden bulayım. Ama olsun bu giriş kapısı da bana uyar. O güzergâh da o bahçenin yolunda ilerlerken onlarla ne konuşuyor olurum bilmiyorum.

Ama şunu iyi biliyorum ki oradan geçerken hiçbir şey konuşmak içimden gelmeyecek. Orada hiç konuşmadan susarak geçmek isteyeceğim. Çünkü bedenim o anda orda olsa da, aklım haliyle başka zamanlarda olacak. Keşke bu durumu o anda yanımdaki yol arkadaşıma söyleyebilsem. Ama nerde?

Haliyle,? konuşmadan yürüyelim? diye bir şart koşamayacağıma göre, artık orda yürüme imkânının aklımda estireceği hatıraları atlamadan da? O anda aramız da geçek konuşmalara da razı olacağım.

Ancak o anda ne konuşuyor olursak olalım. Benim aklım geçmişte, gözüm yürüdüğüm toprakta, nazarım muhtemelen hala bulunacağını umduğum söğüt ağaçlarında olacak.

Üzerinde bugüne kadar kim bilir kaç bin(Yoksa milyon mu desem?) kuşun konup kalktığı, yine kim bilir kaç nesle ait çocukların sapanla serçe vurmaya çalıştığı(bugün ki çocukların hali ile bilmediği) ağaçlar?

Yıkılan duvarı ile sınırları kaybolmuş ?Göktaşların? belli olmayan bahçe sınırından içerisinde, kızak kaydığımız ve top oynadığımız bahçesine bakarken?

O bahçenin yıllar önce yıkılarak kaybolan üzerinde- sağında solunda- kıpırdama oynadığımız duvarı ile Üngör ailesinin halen bulunmakta olan,? eski kerpiç evleri arkasında ki;? Hatın bacının,?o gün ki adıyla; pürçekli(Havuç) tarlasına? yandan bir göz atacağım.

Haftaya devam edelim inşallah?