Bir Ümitsiz Vaka

İlçe milli eğitimdeki perişan yapının ümitsiz vakaya dönüştüğünü bir kez daha üzülerek ifade etmek lazım. Duyarlı velilerin bastırması ve takibi neticesinde açılan imam hatip haricinde 4+4’lerden ilçenin eğitimine hiç bir artı kazandıramayan zihniyet bilindiği gibi taşıma işini eline yüzüne bulaştırmış, uzun süre (hemde bir çok kitap Kangal’da bekliyor iken velilere bakanlık basmadı, ilden gelmedi vs. gibi bahaneler sayılmış) öğrencilerin önüne ders kitabı dahi kon(ula)mamış... Daha önemlisi ortada skandal boyutunda bir ihmal varken her zaman olduğu gibi ‘ben yapmadım o yaptı’ basitliğine sığınılmış...

Ortada gerçekten vahim bir tablo var iken iş yine pişkinliğe vurulmuş... Yük ve sorumluluk almaktan mütemadiyen kaçan bir zihniyetle adeta sorunlar yumağı haline getirilen bir kurumun kalkıp birde başarılıymış gibi gösterilmek istenmesi yılın espirisi değilse eğer şark kurnazlığından* başka bir şey olmasa gerek.

Kitap konusundan taşıma ve yemek problemine kadar bir çok meselede sınıfta kalan anlayış bütün işleri eline yüzüne bulaştırmasına rağmen hâla başarı pozları takınabilecek ortamı bulabiliyorsa sevinçten takla atmasında ne yapsın...

Gerçi ‘saldım çayıra mevla kayıra’ diyerek çocuğunu okula yollayan ve yıl sonuna kadar bir daha okula uğramayan velilerin çoğunlukta olduğu bir yerde ‘kendini uyanık, alemi sersem zanneden’ tiplerin zemin bulması daha bir kolay oluyor. Nasıl olsa siyasetin, sivil toplum kuruluşlarının ve velilerin bu işi dertlenme ve takip etme gibi bir alışkanlığı yok...

Bu ortamda sorumluluğunun farkında olan vicdanlı eğitimcilere ve öğrencilere Allah yardım etsin demekten başka çare de kalmıyor.

* -Aklı sıra çaktırmadan uyanıklık yaptığını sanan insanlara söylenen söz.