Baki olana dönmek?
Yaşıyoruz ve hayat sahibiyiz. Anacak içinde bulunduğumuz hayatı anlamamız ve algılamamız ise çok fazla çeşitlilik arz etmektedir. Tabi bu durum, bilgimize görgümüze ve çevresel faktörlere göre şekillenmektedir aynı zamanda.
Kimi der nasıl sürersen öyle gider bu hayat bu dünya! Tabi bunu diyende bilir ki hiçte öyle değildir işin hakikati. Gerçi bilmese de hayat, bütün gerçekliği ile kendisiyle yüzleşir hiçte beklenmeyen zamanlarda?
Elimizden kayıp giden zamanlar? Geçen ömür? Tabi ki her gidenlerle beraber farkına vardığımız kayıplarımız? Ve her kaybedilenlerle beraber kendi kayıplarımız! Onların lisanî halinin fısıldadığı, anlattığı çok şeyler var. Anlayan ve anlamak isteyenler için? Oysa değişmez olan fanilik gerçeği her yerdedir ve o hep bizimledir.
İçinde yaşanılan dünya ve o dünya içerisinde bulunan bütün mahlûkat ne kadar fani ise (geçici, sonu olan, son bulansa) insanda öyle fanidir,
Ancak insan dünya içerisindeki diğer bütün fani mahlûklardan ayrı olarak içerisinde en müstesna olarak ?beka? için (sonsuzluk, devamlılık) halk edilmiş olan bir varlıktır,
Çünkü insan bâki bir zatın âyinesi olarak yaratılmıştır. Âlemleri yaratan Cenab-ı Hak hadsiz kudret ve nihayetsiz rahmetini göstermek için yarattığı o insanı; meydanı imtihan olan bu âleme bir imtihan için göndermiştir. İnsanın yaratılmasında var olan nice özelliği yanında
\n
hadsiz derecede güçsüzlük, kuvvetsizlik, nihayetsiz sonu olmayan fakirlik, ihtiyaç, yoksulluk, acizlık, muhtaçlık da derç edilmiş, yerleştirilmiştir.
Ayrıca, hem hadsiz, (sonu olmayan) kendi isimlerinin nakışlarını göstermek
İçin; insanı yine öyle bir surette halk etmiş ki, bu yüzden insanoğlu yaşadığı hayatta; haddi olamayan çeşitte üzüntüler yaşadığı gibi, haddi tarif edilemez yönlerle de lezzetler alır bir durumdadır.
İnsana derç edilen hadsiz duygular, cihazlar, aletlerin üzüntüsü ayrı, lezzeti ayrı vazifesi ayrı mükâfatı ayrıdır,
Adeta büyük bir insan olan şu alemde, Cenab-ı Hakkın tecelli eden bütün isimlerinin yansımaları görülmekte, fark edilmektedir
Hal bu olunca görülüyor ki;Âlem´e aksedenler, küçük bir âlem olan insan ada aynı şekilde yansımaktadır. İşte ondan olacak ki; insanın yaratılışında, bekaya karşı şiddetli bir aşk var. Yine onun içindir ki her sevdiği şeyde kuvvetli bir şekilde, sonsuzluk, devamlılık arar; yok olmasını istemediği.
Ne zaman sevdiği bir şeyin zevalini, faniliğini, yok olacağını düşünse veya görse derinden derine feryatlar eder.
? Bütün fenalıklarından, ayrılıklardan gelen feryatlar, aşk-ı bekadan gelen ağlamaların tercümanlarıdır.? diye ifade edilen söz ne güzel ifade eder işin hakikatini.
Kim bilir belki ebedi yaşama arzusu olmasa muhabbetlerde olamazdı. Ebedi yaşamayı arzu etmeyen neyi arzu edebilir ki, bütün içtenliği ile?
Hayatı sevmeyen o hayatın içindekileri sevebilir mi? Dünyada yaşama isteğini kaybetmiş hangi akıl sahibinin, bir başka varlığa hürmet ve saygısı olur ki; değer verebileceği?
Saygının olmadığı gönülde muhabbet, muhabbetin olmadığı yürekte sevgi olur mu?
?Madem insan bekaya aşıktır, bütün kemal atı lezzetleri bekaya tabidir ve madem beka Bâki zül celale mahsustur öyle ise Ey İnsanlar :? Fani kısa, faidesiz ömrümüzü baki uzun, faideli, meyveden yaprak ister misiniz? Madem istemek insaniyetin iktizasıdır; Bâki-î hakikinin yoluna sarf ediniz. Çünkü Bakiye müteveccih (yönelmiş) olan şey bekanın cilvesine (yansımasına) mahzardır.?(Lemalar s 23 )
