GÖZARDI EDİLEN

Çağımızda, ulaşılmaz bir suratle ve her gün birbirinden üstün, birbirinden daha müthiş, yığın yığın buluşlar ve gelişmeler ortaya konulmakta. İsteniliyor ki tüm bunlar günümüz insanının daha mutlu, daha huzurlu ve daha rahat yaşamasına katkı sağlasın. Ama görülen o ki, bu gelişmeler bir yandan ciddi manada hayatı bireysel anlamda kolaylaştırırken diğer yandan da insanların gerek bunlara sahip olma gerekse sahip oldukduktan sonra yaşamını sürdürürken alabildiğine yalnızlaştırmaktadır. Farkında olmaksızın teknolojik gelişme ve ilerlemenin sürüklediği ilişki zinciri insanların yaşama ve dayanma takatini de zedelemekte ve süreç içersinde tüketmektedir. Gelişen biIimsel ve teknolojik ilerlemenin en geniş uygulama alanı olan sanayi ve bilişim teknolojisinin globalleştirerek dünyayı küçücük bir köy haline getirmesinin oluşturduğu çağın gelişmiş yapısı, insanı sanal bir ortamın içersinde bireyselleştirmekte ve kalabalıkların içerisinde yalnızlaştırmaktadır.

Teknolojik olarak gelişmenin bir ifadesi olan bu durum, toplumu, dünyanın her bir tarafındaki insanı bir ahize, bir televizyon ve bilgisayar ekranı kadar birbirine yaklaştırmasına, bilgi ve birikimi birbirine aktarmasına rağmen daha çok, çarpık ilikilerin ve birbiriyle uyuşmayan kültürlerin anaforu içerisine sürüklemektedir. Bu kültürel uyumsuzluk insanları, aileleri ve toplumları hızla birbirinden koparmakta ve bunalıma sürüklemektedir. Ailelerin birlik ve beraberlik içerisinde yaşamalarında toplumsal huzurun tesisinde önemli bir işlev gören geleneksel kültür, bilgi teknolojilerinin ulaştırdığı uluslarası kültürle yer değiştirmektedir. Altyapısı olmayan kuşaklar ve insanlar arası ilişkilerin yazılı olmayan ama birbirine saygı ve sevgiyi öngörerek dayanışmanın ve yardımlaşmanın sağlandığı kültür geliştirilip olgunlaştırılması ve çağın bilgisiyle yenilendirilmesi yerine bireyi ve bireyin kendi önceliğini vazgeçilmez olarak gören bir kişisel yaklaşım ile yeryüzünün her köşesinde bütün gücüyle yaygınlaşmaktadır. Bu durum ise insan ilişkilerini bozmakta, bireyler arası bencilliği körüklemektedir.

Gelinen nokta ise; insani değerlerin bozulduğu, yaşama zorluklarının arttığı, gelirle giderin denk olmadığı, bir tarafta çılgınca israf, lüks ve konforun, öbür tarafta yürekler acısı yoksulluk ve perişanlığın oluşturduğu bir ortam.

İnsanlar ve toplumlar arası ekonomik uçurumların büyüdüğü ve insanların televizyon ekranlarıyla bütün bu çarpıklığı izlediği bir dünyada, kendisini öncelemesi ve ezilmişliğini, yoksulluğunu görmesi ve kendi çalışma ve çabalarının kimlere ve nasıl haksız şekilde gittiğini izlemesi, insanın kendinin saygı duyduğu ve önemsediği değerlerini terketmesine neden olmaktadır. Herkesin yolsuzluk ve haksızlıkla mal ve menfeat edindiği bir dünyanın egemen olduğunu görmesi ve ancak onlara sahibi olmak için bugünün geçer akçesinin usulsüzlük ve haksız kazançla elde edilebileceğine şahit olması toplumsal dayanışmayı dinamitlemekte ve çöküşü hızlandırmaktadır sadece.

Toplumu ayakta tutan, var eden ve yaşatan ahlaki değerlerdir. Bunların yok olması kimi bireyleri ayağa kaldırsa da toplumu çökertmekten başka bir şeye yaramaz. Öyle ki, dün düşünülmesi dahi utanç duyulan şeylerin bugün birer beceri, maharet ve övünç kaynağı olmasının sürükleyeceği sonuç budur.

Bu nedenledir ki, insanı huzurlu ve mutlu etmek, yaşama sevinci diri tutmak için, toplumsal kaynaşmanın, dayanışmanın canlılığını sürdürmesi gerekir.