SİVAS AŞ, İŞ KAPILARINI KAYBEDİYOR

Hükümetler yürütme görevi dönemlerinde birçok iş yaparlar. Yaptıkları işlerin ülke, millet yararına olup olmadığını halk değerlendirir. İyi yönde değerlendirmeler yaparsa yürütmeye ilgi gösterir ve onu görevde tutmaya devam eder. Siyasi iktidarın başarısı topyekün parti temsilcilerinin hareketliliği ile olur. İl anlamında, yerel temsilciler gerekli siyasi hareketliliği göstermezse partili onları değiştirir, yeni temsilcilerini seçer. O temsilciler de üst temsilcilerini seçer ve demokratik düzen bu şekilde çalışır. Gerçek demokrasi uygulayan ülkelerde durum böyledir. Ama ülkemizde durum böyle değildir. Lider konumundaki kişi, milletin temsilcilerini belirler ve halkın önüne koyar. Halk kendi seçtikleriyle değil, liderin belirleyip öne sürdükleriyle yetinir, temsilci olarak onları kabullenmek durumundadır. Benzer durum yerel parti teşkilatlarının temsilcilerini belirlemede de görülür. Genel üye etkinliği sağlanmadan, genel üye katılımı olmadan, kısıtlı, taraf üyelerle veya onlara da gerek görmeden mahalle temsilcileri, onlar aracılığıyla da üst delegeler ve yönetimler seçilir. Kendi adına bol keseden üye yazıp, o üyelerle delege oluşturup sonra da demokratik ön seçim yaptık tafraları atmak demokratik seçim kurallarını uygulamak değil demokrasiyi yamultma oyunlarıdır. Tabii bu beceriyi, başarıyı göstermek de ileri bir kurnazlık ister. Sistemde bu çarkın nasıl çalıştığını il üst yönetimi bilir, o dönemin milletvekilleri olayların içindedir, hatta daha yukarıdaki kurul temsilcilerinden de durumdan haberdar olanlar vardır ama yanlışlıklar düzeltilmezler.

Dar bölge anlamında partili olarak kaç kişi temsilcilerini ben seçtim der ki? Kaç kişi benim partimin il, ilçe, belde temsilcileri dürüst, demokratik uygulamalarla seçildi der ki? Siyasi partilerde yerel yönetim temsilcilerinin işleyen demokratik yöntemlerle değil, atama, menfaat, mezhep, çeteleşme, köken ayrımcılıkları altında belirlendiği bilinmektedir. Durum böyle olunca da bölgesel aş, iş kapılarının daralması karşısında siyasiler halkla birlikte olamamaktadırlar. Halktan kopuk, göstermelik hareketliliklerle durumu idare etmeye çalışılmaktadırlar. En etkin sivil toplum kuruluşu olan siyasi parti aktivitelerinde halkın temsilcilerinden, temsilcilerin de halkından alacağı etkin güç, sinerji oluşamamaktadır. Arkada halkın reaksiyon gücü olmayınca iktidarın yöresel ve devlet çıkarlarını umursamaz kararları kolaylıkla kendini gösterebilmektedir.

Sivas ın son on yılda kaybettiklerini düşünün. 650-700 bin nüfuslu koca bir il kaybettikleriyle kalmıştır. O bölgede gerçekten halkın belirlediği temsilciler, halkı arkasında hisseden temsilciler olsaydı, seçilmeleri liderinin iki dudağı arasında olan temsilciler olmasalardı her birinin söyleyecekleri birçok söz olurdu. İl, ilçe, beldeleri siyasi temsilcileri gerçekten halkın temsilcileri olsalardı sadece bir iki günlük gösterilerde değil devamlı olarak halkı yanlarında bulur, onlarla birlikte güçlü bir tavır gösterirlerdi.

İl ve ilçe bazında kaybedilenler, halkın gazını alacak bir iki uygulama ile geçiştirilecek gibi değildir. Sivas insanını kaybediyor, toprağını kaybediyor, aş, iş kapılarını kaybediyor, devletin değerleri taraflara savuruluyor.