ÇINAR AĞACI

Küçük bir hikâye, Ulu bir çınar ın yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe bitki ağaca sarılarak büyümüş, yükselmiş... Nerdeyse ağaçla aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş; Sen kaç yılda bu hale geldin, Çınar 82 yılda demiş, gülmüş kabak; Senin 82 yılda ulaştığın yere ben 2 ayda geldim diye. Derken sonbahar. Havalar soğudukça yapraklarını düşürmeye, aşağı doğru inmeye başlamış kabak. Ve endişeyle sormuş; Ne oluyor bana ağaç, Ölüyorsun, demiş çınar Niçin. ... Benim 82 yılda geldiğim yere, sen 2 ayda gelmeye çalıştığın için. . Bir yere gelebilmek önemli değil, önemli olan o yerde kalıcı olabilmek. Dostlukta böyle değil mi, çınar gibi dost olmalı. Yağmura, soğuğa, insana, çıkar a rağmen, yaprak dökmeden, ilk zorlukta yılmadan. Dostluklar çınar gibi oldukça, insanlar rüzgâr gibi esse ne yapabilir. .."RÜZGAR ESIYORSA BIRAK SÖĞÜT DÜŞÜNSUN, CINARA ZATEN BISEY OLMAZ” saygılar…