Yaşananlara dair?(3)
(Ah, benim şu kefilliklerim!)
Ogünlerde ?memleketimdeki- bir iş yerinde çalışmaya başladıktan sonra, böylece iş yerinde ve çevremde bulunan ve daha önce benim için abi, amca diye saygıda kusur etmeyeceğim eş dost ve hemşerilerimi yavaş yavaş tanımaya başlıyordum! Çünkü benim tanıdıklarım onlar hakkında yüzeysel bilgiden öte değildi. İster inanın ister inanmayın hemen hemen hiç birini gerçek yüzleri ile daha önce tanımadığımı her geçen gün daha iyi anlıyordum.
Bu insanları gerçek yüzleri ile tanımadığımdan dolayı da elbette kendime kızacak da değildim. Kızmam içinde bir sebebim yoktu. Benim için insanlar arası ilişkilerde ölçü; büyüye saygı, küçüğe sevgi ile yaklaşmak ve insanlara karşı hep iyi niyet taşıyarak bakmayı öngörüyordu.
Hayata bu şekilde bakan o güne kadar çevresinde çokta olumsuzluk yaşamamış; başka insanlara kendisi yanlış yapmadığı gibi kendisine de öyle dert ettiği yanlışlıklar yaşatılmamış biri olarak haliyle hayatın başka boyutlarını da zaten bilemezdim.
O nedenle yeni bir hayatın başında olduğumu daha önce söylediğim gibi, bildiğimi sandığım insanları bilmediğimi ve gerçekten tanımamış olduğumu anlayınca(!)? Gerek onları gerek içinde bulunduğum çevremi ve elbette memleket gerçeklerini daha ötesi hayatın içerinsindeki bilmediğim yaşananları tanımaya öğrenmeye yeni yeni başlıyordum.
O günkü ilk kefilliğimde aklımda kalan en ilginç hatıra ise bana, diğer kefil olan abi´nin anlattığı bir konuydu. Şöyle ki; maaşlarımızdan kesilen o kefillik kredi hacizleri zamanında o abi, ?bizim kredicinin? bankaya yatırılması gereken bir başka taksitine ait parayı yine maaşından alarak bankaya gidiyor gitmesine de?
O zamanı hatırlayanlar bilir Halk Bankası içerisinde giriş kapısının karşısındaki köşede müdüre ait küçük bir kapalı alan vardı, onun dışında ise bankanın diğer servisleri bulunuyordu.
O yıllarda Halk Bankasında bir hayli müşteri yoğunluğu olurdu. İşte o bankaya ?kredicinin taksi dini? götürmek için gidiyor ve kapıyı açıp o taksiti yatıracağı vezneye doğru yönelirken, Bankanın Müdür´ü açık olan o kapısından bankanın içerisindeki ?o müşteri yoğunluğu arasından? muhasebecisine seslenerek:
Bundan sonra falanca kurumdan alınan kredilerde filanla,falanın kefillikleri kabul edilmeyecek diyen emirlerini ilettiğini duyuyor!!!
Duydunuz mu? Kefillikleri kabul edilmeyecek dedikleri kişiden biri benim, biride oraya? kredicinin taksitini? yatırmaya giden diğer abi!!!
Tabi o abi´nin anlattığına göre o zaman kendisi bunu duyunca;?Ne demekmiş kefillikleri kabul edilmeyecek?? ben buraya zaten,? kredisini yatırmayan falanca kişinin taksitini yatırmaya geldim!!!? demiş.
Her neyse o gün o ilk kefillikten o diğer kefil abi´nin yiğitliği sayesinde maddi bir kayba uğramadan kurtardım.
Kurtardım kurtarmasına da geride kefillikten kaynaklanan faiz günahı ve o günlerde yaşananlardan duyduğum sıkıntı yanıma kar kaldı! Tabi iş bunlarla bitmedi birde, ?ilk bankadan alınan kredinin? ödenmemesi nedeni ile beni arayan o gün ki banka müdürüne karşı konuştuklarımdan duyduğum mahcubiyet kaldı.
Hayatın o çirkin yüzünü bilmeyen cehaletimden kaynaklanan sözler(hakaret içermemekle birlikte?) söylediğim için, o müdüre karşı hep bir suçluluk hissettim.
O günlerden sonra o banka müdürünü araba ile yolda yanımdan geçerken bile görsem hemen aklıma onun benim faydama yapmış olduğu ikazı, benim de saydığım nedenlerden dolayı ona söylediğim sözler geldi. Elbette aklımdan çıkmayan o sözler benim mahcubiyetim oldu.
Haftaya devam edelim
